Son zamanlarda durup şunu düşündüm…
Yanında olmak bazen yetmiyormuş.
Asıl mesele, duyguda yanında kalabilmekmiş.
Ben yanındaydım
ama her zaman duygusal olarak orada olamadım.
Bunun sorumluluğunu alıyorum.
Anlamak; tahmin etmek değilmiş.
Susup beklemek hiç değilmiş.
Anlamak; durup sormakmış.
“Şu an ne hissediyorsun?” diyebilmekmiş.
Bunu öğreniyorum.
Ve bunu geçici bir heves olarak değil,
bir alışkanlık haline getirmek istiyorum.
Sevgi sadece güzel hissettiğin zamanlar değilmiş.
Zorlaştığında da aynı yerde kalabilmekmiş.
Kaçmamakmış.
Bahane üretmemekmiş.
“Ben buradayım” diyebilmekmiş.
Bunu artık daha net görüyorum.
Mükemmel sözler vermiyorum.
Ama gerçek bir niyetim var.
Fark ettiğim yerde durmak,
anlamadığım yerde sormak,
zorlaşınca kalabilmek…
Bunu seninle yapmak istiyorum.
Bitmeden önce sana göstermek istediğim
küçük ama anlamı büyük bir şey var.
Hazırsan…